I Minnehallen i Stavern (biletet over) står namna på alle nordmenn som mistte livet på sjøen under den første og den andre verdskrigen. Diktet «Krigsseglaren», skrive av Arvid Evanger, er ei audmjuk og respektfull hyllest til motet, offerviljen og innsatsen til krigsseglarane. Dei sette livet og helsa på spel for fridomen vår, og bar ei byrde få kan førestille seg. Gjennom offera sine la dei eit avgjerande grunnlag for det demokratiet, den fridomen og den tryggleiken vi har fått i arv, og som vi framleis har ansvar for å ta vare på.
Krigsseglaren
Skipet bar last og liv,
og under dem låg djupet
som ikkje tilgir.
Nettene var lange,
og stilla var aldri stille —
ho bar ekko av det som kunne kome.
Når torpedoane fann sitt mål,
var det ingen tid til ord.
Berre handling. Berre håp.
Nokre kom heim,
med blikk som såg lenger
enn vi andre kan forstå.
Andre vart verande der ute,
i det store, kalde rommet
som ingen kan måle.
Men namnet deira står att,
som ei stille vakt
over landet dei bar fram.
Av Arvid Evanger.
Følg oss eller del innholdet med vennene dine:
